Obsidiaan is een vulkanisch natuurglas dat ontstaat wanneer felsische lava uit een explosieve uitbarsting zo snel afkoelt dat de atomen geen tijd hebben om zich in een ordelijk kristalrooster te rangschikken.

Dit glasachtige stollingsgesteente vormt zich in de randzones van lavastromen of koepels – zoals in rhyolitische vulkanen – waar de viscositeit hoog is en de kristallisatie effectief wordt bevriesd door de snelle temperatuurdaling.

Door de amorfe structuur zonder kristalrooster breekt obsidiaan volgens een typische conchoidale (schelpvormige) breuk, wat resulteert in vlijmscherpe randen die in het verleden al door vroege menselijke beschavingen werden gebruikt voor gereedschappen en wapens.

Met een hardheid van 5 tot 5.5 op de schaal van Mohs, een intense glasglans en een diepe, mysterieuze verschijning in kleuren die variëren van gitzwart tot mahoniebruin, regenboog- of sneeuwvlokobsidiaan door microscopische kristalgroei, vormt elk stuk obsidiaan een meesterwerk van gevangen lava uit de gewelddadige, vurige dynamiek van de aardkorst.